Kids for Uganda www.uganda.be

 

 

 

 

 

 

 

In een notendop
Historiek
School project
Hospitaal project
Petekindje
Dagboek
Activiteiten
Actualiteiten in Uganda
Persberichten
Project KHK
Giften
Vrijwilligerswerk
Link
Sponsors
Contact
Home

vzw Kids for Uganda omschrijft de problematiek van de kindsoldaten in Oeganda

 

Sinds '94 worden in Noord-Uganda massaal kinderen ontvoerd door het LRA (het weerstandsleger van de heer), een rebellenbeweging geleid door de religieuze fanaticus Joseph Kony. De kinderen, jongens en meisjes vanaf 7 jaar, worden 's nachts uit hun huizen en scholen gehaald door - soms honderden - gewapende rebellen en meegenomen naar hun opleidingskampen. Ze krijgen een minimale militaire opleiding en worden vervolgens als goedkope kindsoldaatjes ingezet in oorlogen.

Op het strijdveld staan zij in de voorste linies. Dekking zoeken of weglopen wordt bestraft met een kogel. Enkele duizenden kinderen wisten de afgelopen jaren te ontsnappen. Ze zijn er fysiek en psychisch erg aan toe. Velen vertonen schotwonden, verminkingen, littekens van messteken en slagen, huidziekten, darmontstekingen of geslachtsziekten. Sommige meisjes komen terug met aids. Minder zichtbaar maar moeilijker te genezen zijn de innerlijke littekens: de angst, de zelfverachting, schuldgevoelens, woede t.o.v. de wereld die hen niet heeft kunnen helpen... Velen durven daarna niet meer naar huis: uit vrees voor represailles van de rebellen, of uit angst voor wraak van de bevolking.

We willen u graag een gedicht meegeven, geschreven door één van de ex-kindsoldaatjes dat een beeld geeft van hun gevoelens over deze vreselijke oorlog.

 

Waar is mijn hoop?

Onze hoop is uitgeput
Door de pijn van de misdaden tegen ons
Dood, verkrachting, foltering, slavernij.
Welke hoop hebben wij?

Als beesten worden wij opgejaagd,
Onze huizen zijn vernield,
Ouders, broeders en zussen vermoord,
Waar dan is onze hoop?

John, mijn lieve vriend herinner ik mij,
Werd doodgehakt terwijl wij toekeken,
Omdat hij zwak was en moe,
Toen zagen wij geen hoop.

Voor de gemeenschap waar ik woonde,
Ben ik een vijand geworden,
Rebel, moordenaar en dief noemen ze mij,
Waar dan is mijn hoop?

Computertijdperk spreken anderen over,
Maar lezen en schrijven is onze droom,
En onophoudelijke oorlog ons lot,
Wie dan brengt ons hoop?

Christine

 

vzw Kids for Uganda

IBAN: BE36 3300 5858 1081
BIC: BBRUBEBB