Kids for Uganda www.uganda.be

 

 

 

 

 

 

 

In een notendop
Historiek
School project
Hospitaal project
Petekindje
Dagboek
Activiteiten
Actualiteiten in Uganda
Persberichten
Project KHK
Giften
Vrijwilligerswerk
Link
Sponsors
Contact
Home

Aftellen

Hallo,  Op 4 juli 2008 is het weer zo ver: Kids for Uganda vertrekt voor de 6de maal met een groep jongeren naar Nkozi. Eva Goossens, Heleen Hollebecq, Karen Bertens, Lindsay Aendekerk, Loes Van Bylen, Lore Vrebosch, Rien Bartholomees, Bart Del Piero, Klaas Nachtergaele en Seth Van Passel en, ondergetekenden, Agnes Penne en Jan Hernalsteen, gaan de lokale mensen 3 weken een handje toesteken.

De 7 jongeren van het vrouwelijke geslacht zijn allemaal studenten verpleegkunde of pas afgestudeerde verpleegkundigen. Onze 3 binken zijn humaniorastudenten.

Uiteraard, gaan de verpleegkundigen (in spe) zich proberen nuttig te maken in het ziekenhuis. Dit is op het eerste zicht evident, maar lijkt makkelijker dan het in werkelijkheid is. Naast het gebrek aan materiaal en een totaal andere organisatie van het werk, is er een groot communicatieprobleem. De meeste patiënten praten slechts de lokale taal, die voor ons niet te begrijpen valt. Bovendien zijn er natuurlijk ook de vele kleine en grote cultuurverschillen, waardoor snel misverstanden en spanningen kunnen ontstaan. Op de teambuildingdag hebben we echter kunnen vaststellen dat ze allemaal van aanpakken weten en dat, mits een degelijke begeleiding, zij op het einde van de 3 weken met veel enthousiasme zullen terugblikken op de opgedane ervaringen.

Onze 3 macho’s zullen zich op de bouwwerf van de school fysiek kunnen uitleven en (voor zover nog nodig) wat aan hun musculatuur kunnen werken. Het ziet er naar uit dat ze zowel aan de afwerking van de onderwijzerswoningen, als aan de refter zullen verder werken. Als het even wat rustiger moet, kunnen zij ook in het ziekenhuis de privé-afdeling een nieuw laagje verf gaan geven.Mochten onze verpleegkundigen eens nood hebben om er even tussenuit te zijn, mogen zij natuurlijk aan de bouw- en renovatiewerken hun steentje bijdragen.

Enkele dagen voor onze groep vertrekken ook An De Laet en Stefanie Baeten voor 5 weken naar Uganda. Zij zijn allebei leerkracht en gaan in Nkozi zowel de werking van onze school, St-Patrick’s Preparatory School, als deze van St-Mary’s Secundary School, onder de loep nemen. Het is de bedoeling ervaringen uit te wisselen met de lokale leerkrachten, zodat er een dialoog kan ontstaan waarbij de Oegandese aanpak wordt vergeleken met de Belgische. Hopelijk leidt deze dialoog tot een onderwijsmethode die gebruik maakt van de beste technieken uit beide systemen.  Voor deze 12 mensen wordt deze reis gegarandeerd een onvergetelijke ervaring.

Ook wij, de begeleiders, kijken uit naar onze volgende reis naar Oeganda. Uit ervaring weten we nu al dat door het weerzien van zovele vrienden, door de manier van leven in Nkozi, door de hartelijkheid en gastvrijheid van de bevolking en door de altijd boeiende Afrikaanse natuur, wij van deze zoveelste reis naar Nkozi opnieuw een unieke herinnering zullen bewaren. 

Als de Afrikaanse informatica ons niet in de steek laat, zal je ons een mailtje kunnen sturen via uganda@uganda.be.

Agnes en Jan

 

EINDELIJK zijn we er.

Nkozi 2008 Jan 001 blog


Sorry, voor de lay-out, maar het kost hier ongelofelijk veel tijd om iets aan te passen, al is het maar een spatie. Dus houden we eenvoudig.

De e-mailverbinding via uganda@uganda.be zal nog een tijd(je) op zich laten wachten. Dus, alle tot nu toe verstuurde mails op dat adres hebben we nog steeds niet kunnen lezen. We houden de hoop echter levend. Het zal nog blijken of dit wishful thinking was of niet!

Ondertussen, kunnen we wel via ieders persoonlijk e-mailadres bereikt worden.

Hier gaan we dan!

Beste mensjes,

Hier dan uiteindelijk ons eerste verslagje..

Waar zouden we moeten beginnen? We weten het niet goed eigenlijk. Aangekomen in Uganda overvalt ons de ene belevenis na de andere dat het op den duur moeilijk wordt om alles te vertellen. Toch zijn er enkele eerste indrukken die we kwijt willen. Bij het uitstappen uit het vliegtuig snoven we een geur op van een land en een continent dat nog onbekend voor ons was. Toch enkele dagen later zijn we reeds te weten gekomen dat voor vele buitenlanders die geur het begin van een nieuw afrikaans avontuur vormt. Onze eerste nacht op afrikaanse bodem brachten we door in het een hotelletje in Entebbe. Naar Belgische normen was het niet zo luxueus maar we hadden alles wat we nodig hadden. Moe maar tevreden kropen we in ons bed uitkijkend naar wat de volgende dag zou brengen. De volgende ochtend trokken we na een bezoekje aan de supermarkt en bank richting Nkozi. Na enkele uren onze ogen uitkijken en uiteindelijk toch indutten kwamen we daar rond de middag aan. Al snel hadden we het huisje naar onze hand gezet. Kamers verdeeld, living ingericht, muskietennetten opgehangen… het eerste echte teamwork van ons verblijf. Om onze dag af te sluiten toch nog snel eventjes de school gaan bezoeken. We raakten al snel onder de indruk van de omgeving en het schooltje zelf en natuurlijk van de kindjes ook. Na onze eerste lekkere maaltijd van Carol begon de electriciteitloze avond. Veel gegiechel en gekaart later was het weer tijd om te gaan slapen. Zondag morgen gegil onder de douche. Niet enkel omwille van het ijskoude water maar ook omwille van het lek in het plafond. Overlevers als we zijn wasten we ons de rest van de dag in een teiltje water. Geen geklaag of gezever maar juist een nieuwe uitdaging. Onze eerste sportwedstrijd van ons verblijf zit er ook op. Deze namiddag heeft onze volleybalploeg gelijk gespeeld tegen de ploeg van de plaatselijke middelbare school! Zeer goed gedaan muzungu’s (“blanken”). Na weer een zeer smakelijke maaltijd van ons Carol werd het kaarten, lezen, schrijven,… de bezigheid van de avond. Maar op een degelijk uur kropen we toch ons bedje in. Klaar voor de eerste werkdag morgen… spannend ;)

Karen

 

Hallo daar België,Hier nogmaals een mailtje van de uganda-gangers. Een kleine omschrijving van onze eerste werkdag volgt. Na een stevig ontbijt (wat natuurlijk aan te raden was) kregen we een onverwachts bezoekje van Laurence, die de vertegenwoordiger van Kids for Oeganda in Oeganda is. Na het korte bezoek van Laurence hebben we ons verpleegstersuniform aangetrokken en zijn we richting het ziekenhuis vertrokken. Aangezien het weer niet mee zat en het van deze nacht tot deze voormiddag geregend heeft, besloten onze mannen om te gaan schilderen in het ziekenhuis ipv te werken op de werf. Dus met z’n allen trokken we ten velden van het plaatselijk ziekenhuis. Eerst passeerden we zuster Claire (de vrouw die de verpleegsters gedurende ons verblijf door dik en dun gaat steunen) en daar maakten we kennis met de hoofdgeneesheer, een hele lieve man. De verpleegsters (Rien, Karen, Heleen en Eva) trokken naar het ziekenhuis en de vroedvrouwstudenten (Loes, Lindsay en Lore) werden naar de materniteit gestuurd.

Eva aidstest

Onze eerste indruk van de materniteit: het is een beetje een chaos maar eens we onze weg daar weten zal alles daar wel vlot verlopen. Het eerste contact met de vroedvrouwen ter plaatse was wel wat onwennig. We stonden een beetje met onze vingers te draaien maar met veel moed vroegen we voor werk. Je moet weten hier in Oeganda verloopt alles heel rustig en traag. De mensen hier hebben helemaal geen haast, ook niet op de materniteit. Even aanpassen dus! We werden met z’n drieën rondgeleid in het gebouw. Daarna werd ons geleerd hoe we bevallingspakketjes moesten maken. Hier wassen ze eerst de instrumenten en daarna worden ze verpakt om vervolgens naar de sterilisatiekamer gebracht te worden. Lore mocht hierna aan de slag in het kantoor waar zij begon afstoffen en ik mocht met een tandenborstel de bebloede instrumenten afschrobben (natuurlijk met uiterst goede bescherming voor mezelf). Nadat een lieve studente ons leerde hoe we wattenbolletjes moesten rollen, kwam de hoofdgeneesheer ons halen om mee te toeren. Er werd ons geleerd hoe we de harttonen van de baby moesten horen met de Leffscope. De dokter leerde ons om het papier van de tocografie in te vullen maar hier wordt alles manueel gedaan dus niet met de monitor. De dokter legde ons echt op de rooster met al zijn theoretische vragen maar deze 3 meisjes lieten zich niet doen. Ondertussen was het middag en had Agnes de tafel al gedekt. Na een schoonheidsslaapje kwamen we terug op de materniteit aan. Alles verliep al wat vlotter en er kwam een hele lieve dame binnen. Lore veranderde een infuus en Lindsay kreeg de kans om haar eerste vaginale touché te doen. Met heel veel gelach (want Lindsay zat niet onmiddellijk in het juiste gaatje) waren Lore en ik stiekem super fier op ons Lins! Hierna trokken we naar het huisje aangezien de vrouw nog maar 4-5cm had en nog geen last had van contracties. Nu wachten we nog steeds op een telefoontje van het ziekenhuis zodat wij kunnen afkomen (nu: 22.00u). Ooh spannend! Na heerlijke spaghetti zijn we aan de gezelschapspellekes begonnen en hier zitten we nu nog. Het was echt een super dagje! We hebben zalig goed gelachen en het is hier echt heel tof. We gaan toch wel met meer ervaring terugkomen dan we vertrokken zijn! Bart werd gedwongen door zijn zus om haar verjaardag mee te delen op het dagboek hij wil er wel geld voor.

Dikke kussen van (l)oe(s)ganda!

 

Beste fans.

In plaats van het over vaginale touchées en andere verpleegstertjestoestanden te hebben gaan wij de schooljongens (klaas, seth en bart) het over ons zware werk hebben. Nadat we maandag een goede nachtrust hebben gehad (afgezien van seth die leed aan diarree) werden we gewekt door bob sinclair en hebben we een stevige boterham gegeten. Doordat het de hele nacht had geregend besloot Jan om een gebouw in het ziekenhuis te beschilderen. Na een spoedcursus schilderen ging het werk vlotjes en hadden we algauw tot ieders verbazing de hele gang geschilderd. Bart was op het lumineuze idee gekomen om het plafond te schilderen maar het eindigde in een wit kapsel dat hij zelfs nu nog niet kan uitspoelen. Dit hebben we een hele dag volgehouden zonder ernstige verwondingen. Nadat we dinsdag gewekt werden door een “Fuck you bob sinclair!” van Klaas hebben we alweer een stevige boterham gegeten. Daarna heeft Jan besloten om ons eens goed te laten werken op de werf. Maar dat was buiten de Oegandezen zelf gerekend, aangezien Jan zijn videocamera meehad moesten we er vermoeid uitzien wanneer we naar boven liepen. We hebben toen voor de verandering alweer geverfd in het ziekenhuis. Dit keer moest Seth tot grote vreugde van zijn stoelgang de wc’s verven. Dit keer was Klaas diegene (omdat hij vergeten was dat het plafond geschilderd was) die met een witte kop naar huis ging. Later die dag zijn we naar de universiteit geweest om iedereen mee te delen dat onze mailsysteem van Uganda niet werkt. De verbinding was wel wat aan de trage kant zodat we er 3 uur hebben gezeten. Dit was ook te wijten aan het toetsenbord waar volgens de meesten de ‘m’ en de ‘a’ (het was een qwertytoetsenbord). Woensdag (vandaag) zijn we dan uiteindelijk op de werf gaan werken. De voormiddag was zeer zwaar omdat we in de volle zon moesten werken. We zijn alledrie tijdens de middag in slaap gevallen en hoewel Klaas uitgerust was liepen de andere jongens erbij als zombies. Dit keer kwam Heleen ons vergezellen en konden we in de schaduw werken, wat zeer welkom was. Na een goede maaltijd met, tot ieders vreugde, witte bonen trokken we opnieuw naar de computers. Na de computers zijn we begonnen aan ons dagboek en nu gaan we slapen.Klaas, Seth en Bart.

 

Sport

Donderdag, 17 juli 2008.

Vandaag stond er, vanaf 10u30, een sportdag gepland met de leerlingen van de lagere school.

Om 10u30 kregen we echter eerst opvoeringen van zang en dans door de verschillende klassen, met als apotheose een traditionele dans uitgevoerd door de beste dansers van de school. Het niveau van uitvoering van alle nummers was, rekening gehouden met de leeftijd van de kinderen, vrij hoog, vooral het slotnummer was indrukwekkend. De kwaliteit van zang en dans is op 2 jaar tijd opvallend veel verbeterd.

Na de al even traditionele speech van de directeur en een kort tegenwoordje van ondergetekende, kon de sportdag dan toch beginnen.

Eerst een wedstrijdje volleybal tussen de beste spelers van de school tegen onze Belgische meisjes. Waarschijnlijk uit respect voor “de gasten”, werden onze girls als eindwinnaar uitgeroepen, ondanks een totaal ander spelverloop.

De wedstrijd “netball”, eigenlijk een lokale variant van korfbal, werd gemengd gespeeld. Ook hier kwamen de Belgen als winnaar uit de strijd, mede dank zij hun overwicht zowel in lengte als in gewicht, maar ook hier door een zeer tolerante scheidsrechter die “de gasten” nooit bestrafte voor het overtreden van de spelregels.

Zowat hetzelfde scenario tijdens de voetbalwedstrijd. Hier mochten onze dames vrijelijk vanuit buitenspelpositie naar hartelust op doel schieten, met een goedkeurend toekijken de lokale achterspelers. Van het aantal toeschouwers dat deze wedstrijd van op de zijlijn volgde kunnen kleine Belgische eersteklasse clubs slechts dromen. We zorgden dan ook voor spektakel en regelmatig voor algemene hilariteit.

Na deze sportdag waren de meesten van onze groep uitgeteld. Onze vroedvrouwen in spe vonden echter nog de moed om bij 3 bevallingen te gaan helpen.

Zoals gewoonlijk werd de avond doorgebracht met gezelschapspelen, boeken lezen en dagboeken schrijven .

jan

Klaas

PS ten vroegste maandag kan er hier een vervolg van onze belevenissen verschijnen. We gaan een weekendje op safari.

 

Cèline Dion! ???

Beste iedereen,

We werden gisterenochtend gewekt door onze grootste vijand, de irritant zingende vogel… We hopen dat Carol dit duifje eens in haar pan gooit, dan zijn we er meteen van af!!

Onze werkdag begon om 9 uur, zoals gewoonlijk, en zoals gewoonlijk was het weer greppels graven rond de huisjes van de leerkrachten (hoera!). Rien vergezelde ons en was de radio van dienst.

MAAAR, tijdens het middageten brak er opeens een tropische storm uit. Karen kwam moederziel en drijfnat terug van de kapper met haar gevlochten haren. Aangezien alles nat was, bleven we een namiddagje thuis en konden we uitgebreide mails gaan sturen. Maar dat was buiten meneer het hoofd van ICT gerekend, want hij dwong ons om om 16 uur weg te gaan. We waren net goed op dreef… Loes, Lore en Lindsay hadden gaucamole gemaakt die we smakelijk naar binnen speelden met een paar chipjes. De rest van de avond hebben we lezend, warme chocomelk drinkend en agressief jungle speedend doorgebracht.

Deze ochtend werden we (surprise, surprise) opnieuw gewekt door de irritant zingende vogel. Céline Dion is er niets tegen…

Het ontbijt bestond wederom uit boterhammen met (naar keuze) bananen, choco, confituur, kaas of salami. Geen toast vanmorgen want er was alweer geen elektriciteit.

Vandaag was er ook een beetje variatie op de werf. Want we hadden onze laatste greppel gegraven. Dit werd feestelijk gevierd door symbolisch een stuk uit de muur te slaan. Die eer was weggelegd voor Klaas. Ons nieuwe werk bestaat erin om bakstenen naar elkaar te smijten. Even meer uitleg: in een ketting de stenen verplaatsen. Er gebeurden wel een paar ongelukjes met vliegende bakstenen. Zo heeft Klaas een steen tegen zijn poezelige voetje gekregen en kreeg iedereen zand in z’n ogen. De Ugandezen konden ons hoge tempo niet echt volgen, en we hadden eigenlijk al voor 3 dagen werk geleverd. Dus besloten we maar om naar huis te gaan. Het avondeten was de beroemde Rolex, een soort pannenkoek met een omelet in, (heel lekker). Seuten als we zijn bleven Seth, Rien, Bart, Klaas, An, Jan en Agnes thuis, terwijl de overigen naar een zware countryfuif in het studentencafé gingen. Ambiance verzekerd!! Nu houdt An ons bezig met tongtwisters, zeg maar eens: “Dick will spoil the toy” 5 keer snel na elkaar. Ik daag je uit!

Groetjes uit het (met momenten) zonnige Uganda

Klaas en Bart

P.S.: Bart is eindelijk van de verf in zijn haar af!!

 

De volgende dagen ...

Hallo Vlaanderen!!

We vanmorgen eens niet gewekt door Bob Sinclair, voor de verandering, maar dan wel door de Counting Crows. Een aangename verandering. Ook voor de verandering, was er deze morgen wél eens elektriciteit, wat betekende: TOAST!!! : )

Na ons stevig ontbijt met veel bananen, plattekaas (voor het eerst) en lariampillen gingen we naar de werf. Vandaag kwamen de vroedvrouwen in spe en Heleen en Karen ons een handje toesteken.

Werf

Onze werfleider Godfried was er blij mee!! Hij stond erbij en keek ernaar (neem dit maar letterlijk). We hebben de hele dag opnieuw diepe greppels gegraven van zogezegd 2 feet, maar eigenlijk toch wel een dikke meter. Jan kwam ons filmen in de namiddag. Daarna kwam An ons aan plaatselijke leerkrachten voorstellen (An is hier samen met Stefanie voor 5 weken om een kijkje te nemen in het onderwijssysteem). Ronny leerde ons over lokale gebruiken inzake huwelijksnachten en sloeg met ons een praatje over Westerse muziek. Hij daagde ons ook uit voor een volleybalmatch. Hij denkt dat hij kan winnen…(de dommerik)

We waren net op tijd om een repetitie (zang en dans) voor de mis van het schooltje bij te wonen. Dit was tijdens een vrij uurtje. Tijdens ditzelfde vrij uurtje heeft Heleen met de bal gespeeld met de schoolkindjes, ze trachtte ook te dansen, maar ze werd hartelijk uitgelachen. (pwa pwa pwaaaaaaaaa). Voor het avondeten zijn we nog naar het computerlokaal van de unief geweest om nog maar eens, vol geduld, een uur te wachten om onze mails te openen. Na onze queeste zijn we terug naar huis gegaan voor een feestelijk diner… met veeeel rijst. Daarna hebben we onze was gedaan en dan zijn we naar het studentencafé geweest met An en Stefanie. Ook hier in het verre Uganda bestaat er zoiets als countrymuziek. AMBIANCE!!!

Toen de elektriciteit daar uitviel hebben we nog even Uno gespeeld en vervolgens naar huis wedergekeerd. We zijn trouwens blij dat het hier wél goed weer is en in België niet!

Hihi

Tot de volgende keer…

Heleen, Bart, Seth, Klaas

  

Hallo vrienden in het regenachtige België!!!!!!!

Hier een stukje dagboek van Loes en Lindsay.

Gisteren zijn wij en Seth de ochtend vroeg begonnen met een misviering van de plaatselijke school, St. Patrick’s. Het was een hele ervaring vol dans en gezang.We werden koninklijk ontvangen. En we mochten op de mooiste zetel zitten tijdens de misviering. Als echte katholieke gingen we een offer geven en ontvingen we een hostie. Later die dag gingen we de gesponsorde kindjes thuis bezoeken en de pakjes afgeven. De tocht duurde langer dan verwacht en al snel zaten we zonder water. Het was echt AFZIEN!!!!!!!! Voor de kindjes was het ook zwaar want ze waren amper 3 jaar. Maar we moesten ons sterk houden en droegen ze op onze schouders.

Klaas2

Reken erbij dat de zon fel brandde op onze huid vandaar dat iedereen rood kleurtje had en dat we nu ruiken naar aftersun. We hebben zelfs onze boterhammen met choco afgestaan.We waren zo blij toen we terug ons huisje zagen en natuurlijk Agnes. We omarmden haar spontaan. We kregen een drankje getrakteerd van Jan als beloning voor onze moed en zelfopoffering. Vervolgens wouden we onze mails gaan checken maar jammer genoeg waren de computerlokalen gesloten. Sorry mama! Het avondeten was goddelijk. Koude pasta met veel koude groentjes en tonijn. We genoten nog van een gezellige babbel en van een leuk kaartspel.

P.S. : Gelukkige verjaardag Jeroen van ons Loes.

Dikke kussen,

Loes en Lindsay en met een beetje assistentie van Klaas.

   

Hallo familie en vrienden,

Wat een leuke verrassing op een zondagmorgen! Loes, Lore en Lindsay hebben voor een heerlijk ontbijt gezorgd met “wentelteefjes à volonté”.

Om 9 uur stipt stond Charles, onze Ugandese chauffeur, klaar om ons op te halen voor een daguitstap.

We werden door Brother Mike uitgenodigd voor een feest in de St. Benedictusschool in Buwama. Vermits het gedeelte zang en dans pas in de namiddag zou doorgaan, gingen we eerst in versneld tempo een wandeling maken in Mpanga Forest, een klein stukje regenwoud. Bijna iedereen werd aangevallen door akelige, grote mieren.  

Daarna brachten we een bezoekje aan de Crocodile Farm (krokodillen in zeer kleine en zeer grote maten). In de Crocodile Farm, vlak aan het Victoriameer, bleven we ook eten (lekkere vis, kip en frietjes).

 Vroedsters

Tegen 4 uur arriveerden we, net op tijd, terug aan de St. Benedictusschool. We genoten er van een schitterend spektakel (zang, dans en muziek). Daar kunnen we nog iets van leren! Sommigen onder ons waagden zich aan enkele typische Ugandese gerechten zoals matoke (een soort puree van groene bananen) en pindasaus.    

 Dans St Benedicts

Net voor het donker was, waren we terug thuis. Iedereen vond het een leuk dagje.

Het is hier nu 21.30 uur (in België 20.30 uur) en de meesten liggen reeds in hun bedje. De 3 jongens spelen nog met de kaarten en Heleen en Jan proberen een pillamp te repareren.

Morgen start er ook voor ons een nieuwe “werkweek”.

Groetjes aan iedereen,

Agnes en Jan

 

3 dagen

Vrijdag 18 juli

Dit was niet zo’n spectaculaire dag.

Eerst hebben wij gekeken hoe de jongens zich afjakkeren in de greppels van de werf. Ze hebben het niet gemakkelijk. De grond is namelijk heel hard en zelfs hun afgetrainde lichamen kunnen het niet aan.

Daarna hebben we wederom verloren van onze zwarte medemens, dit keer tijdens een partijtje volleybal. Maar niet getreurd, de revanche hebben we gewonnen. En ook volgend jaar zal Jan zijn best doen. Of Stef.

’s Avonds staat er de kost van Carol op het menu: rijst en tomatensaus. Wij worden laat naar de materniteit gebeld voor een bevalling. Lore heeft nu 1 bevalling op haar naam staan.

De andere kindjes spelen een spelletje. Ik denk UNO voor punten. Bart is de grote Loeser.

dag

 

Zaterdag 19 juli

We moeten vroeg uit de veren want Charles zal ons om 8u komen oppikken om ons in zijn bus naar het Queen Elisabeth National Park te brengen. We hobbelen zes uur lang in de gammele bus, richting olifanten. Als we in de bergen arriveren krijgen we een stortbui op onze kop. Letterlijk. Het dak van het busje lekt een beetje. Bovendien zijn de jerrycannen die Charles en zijn kompanen met benzine hebben gevuld niet goed afgesloten en krijgt Loes een drets op haar rugzak.

Eindelijk zijn we er. Maar rust krijgen we nog niet.

Zonder uit te stappen, rijden we nog een paar uur door op Game Drive. Zo wordt ‘Safari’ hier genoemd. We zien veel dieren.

Eindelijk arriveren we in het hotel. We gaan op verkenning en we krijgen een koel nat doekje om onze verwilderde gezichten mee te verfrissen.

Sommigen springen in het zwembad en anderen blijven angstig op de rand staan. En dan hup, allen naar de warme douches.

We kunnen pas om 19u30 aan tafel, dus onze magen rommelen terwijl Klaas de toekomst voorspelt.

Als we eindelijk aan tafel kunnen, kwijlen we prompt bij het zien van zo’n schoon, heerlijk, overvloedig buffet. Buiten staan er ook nog eens mannen te bbq’en. We proppen ons vol tot het dessert en overboeft gaan we bij het kampvuur zitten.

 

Zondag 20 juli

Nu moeten we nóg vroeger opstaan, want we gaan op ochtendsafari! Om O6u15 staan we al in de hal van het hotel en krijgen we muffins en thee. Onze gids Robbert leidt ons naar de olifanten, buffels, 1 hyena, wrattenzwijnen, aapjes, waterbucks en uiteindelijk naar de leeuwen! Hen zien we niet goed want de leeuwin blijft met haar welpjes op afstand. We zien ook Hollanders.

Zij achtervolgen off track (illegaal van de weg gaan) een vluchtende leeuw. Maar lang zullen ze niet juichen als onze Lobbelt hun nummerplaat opschrijft. Een boete van 150 dollar krijgen ze aan hun broek. Ja ja.

Na de safari  nemen we een uitgebreid ontbijt van een al even heerlijk buffet.

Daarna gaan we een boottocht maken op de Kasinga Channel. Dit is het natuurlijke kanaal dat Lake George en Lake Edward verbindt. Éen van deze meren vormt de grens tussen Uganda en Kongo.

We zien wel 50 nijlpaarden, maar echt goeie foto’s kunnen we er niet van trekken omdat ze maar enkele seconden lucht komen happen en dan terug onder water verdwijnen. Sommige ongelukkige hippo’s krijgen bijna iets aan hun hart als ze juist vóór onze boot lucht komen happen en noodgedwongen moeten terugduiken.

We zien heel veel vogels langs de oever, zoals pelikanen, ibissen, visarenden etc, maar ook krokodillen en eenzame buffels en waterbucks: “outcasts”.

We varen langs een vissersdorp waar vroeger 13 mensen zijn opgegeten door een mensetende leeuw.

Om 13u, na de boottocht moeten we helaas terug in de stinkie bus. We verwachten om 19u terug thuis te zijn, maar op één of andere magische manier doet de chauffeur er negen misselijke uren over om ons tot in Nkozi te brengen.

Daar krijgen we om 21u nog avondeten in een restaurantje in het “Tradingcenter”. Doooooodop kruipt iedereen in bed om aan de laatste week te beginnen.

http://kfu-nkozi2008.skynetblogs.be/

vzw Kids for Uganda

IBAN: BE36 3300 5858 1081
BIC: BBRUBEBB

Naar boven